Kraton iku papan padunungane

kraton iku papan padunungane

Bildad mratelakake, yen wong duraka iku mesthi bakal katumpes 1Ing kono Bildad, wong Suah banjur mangsuli, calathune: 2“Nganti pira lawase anggonmu ndedawa tembung; pikiranmu enggonen ta, aku banjur arep padha aweh pitutur. 3Yagene aku kok padha dianggep kewan? Yagene aku padha kokanggep bodho? 4Kowe kang nyuwek-nyuwek awakmu dhewe ing sajroning kanepsonmu, apa marga saka kowe bumi bakal dadi suwung sarta gunung parang mingsed saka ing panggonane?

5Ewasamono pepadhange wong duraka bakal kapatenan, lan urubing genine ora tetep sumunar. 6Pepadhang ing sajroning tarube dadi peteng, lan diyane kang ana ing dhuwure mati. 7Jangkahe kang santosa kaalang-alangan, lan panimbange dhewe njalari tibane, 8awit sikile dhewe marakake klebu ing jaring, lan lakune liwat ing tutuping luwangan pasangan. 9Tungkake kena ing kala, lan lakune banjur kandheg marga klebu ing jiret. 10Jalaran kapasangan tali kang kapendhem ing lemah, dalan kang diliwati dipasangi kala.

11Ing saparan-parane tansah katempuh lan kaoyak ing pagiris, 12tansah dadi idham-idhamaning kasangsaran, lan karusakan nganti-anti marang tibane.

13Kuliting awake kamangsa ing lelara, malah gegelitaning awake padha kamangsa ing pambareping pati. 14Dheweke diseret saka ing tarube, -- mangka iku panggonan kang nentremake -- banjur kagawa menyang ing ratuning pagiris. 15Kang ana ing tarube mung kari apa kang ora ana gegayutane karo dheweke; papan padunungane kasawuran wlirang.

16Oyode ing ngisor padha garing, lan pange ing dhuwur padha alum. 17Pangeling-eling tumrap dheweke sirna saka ing bumi, ana ing dalan-dalan jenenge wus ora kasebut. 18Dheweke ditundhung saka ing pepadhang menyang ing pepeteng, lan kabengkas saka ing donya, 19ora bakal nduwe anak utawa putu ana ing satengahe bangsane, lan wong siji bae ora ana kang lestari urip ana ing papan panggonane. 20Wong-wong Kulon bakal gumun ing bab patine, lan wong-wong Wetan bakal padha wedi.

21Iya kaya mangkono iku tinemune papan panggonane wong kang lakune nasar, lan iya kaya mangkono iku kadadeane papan padunungane wong kang ora nganggep marang Gusti Allah.” SAWISE oleh atur saka prajurit pajineman (telik sandi) kang ngandhakake, “Ooooo Sinuhun, bapa paman jengandika pun Mapatih Prahasta ing wekdal punika sampun gugur ing madyaning pabaratan. Ajur mumur kuwandanipun kinepruk tugu dening prajurit kethek ingkang awasta Anila!” Prabu Dasamuka sakala lenger-lenger.

Byasing wadana nuduhake raja raseksa kang seneng sesongaran, ora tedhas tapak paluning pandhe sisaning gurinda, tan kenaning pati sawise ngambung pertiwi awit kegadhuhan aji kang aran Pancasona, uga ora bebas saka rasa uwas.

Kang kumlebat ing padoning mripat kang ajeg sumorot abang kaya getih, pitakon, “Sawise Paman Prahasta, sapa maneh kang patut piniji dadi senapati aguling ayuda, kang bisa ngasorake yudane Ramawijaya, Laksmana dalah wadyabala para wanara?” Kumlebate rasa uwas mau mung saklebatan.

Atine Rahwana-raja kobong maneh dening nafsu angkara murkane. Durung nganti oleh pamudharan, kaselak ana prajurit raseksa kang arambut gimbal, miyak pasowanan ngabyantara nata, matur klawan gurawalan, yen ing jaba ana satriya loro kepengin sowan.

“Ooo, adreng sanget niyatipun satriya kekalih anggenipun nedya sowan, senadyan wongsal-wangsul anggen kula menggak!

Nyumanggakaken ing karsa Njeng Sinuhun!” Ujare Sang Yaksendra klawan swara sugal kaduk ugal-ugalan, “Tumuli iriden sowan kraton iku papan padunungane Ingsun kepengin pirsa, sapa lan kaya ngapa wong-wongane!” Satriya leloro mau kang siji bregas, cakrak, ngaku aran Bukbis alias Pertalamariam.

Sijine awujud kethek putih, isih ingusen, aran Trigangga. Kethek putih Trigangga iku ngaku adhine Bukbis, mung adhi ketemu gedhe. Nalika Bukbis lagi mentas saka segara kang dadi papan padunungane Dewi Urangayu, ibune, weruh ana kethek putih dhedhe ing tepining segara.

Nalika iku, nalika ditakoni Bukbis, wanara seta mau ngaku tanpa aran, tanpa dhangka, ora disumurupi sapa wong tuwa kang nurunake. Kethek putih mau njur diaku adhine, lan dening Bukbis dijenengake Trigangga, lan diajak bebarengan ngupaya bapa. Anut pituduhing ibune, Dewi Urangayu, Bukbis iku isih trah Alengka, putrane Prabu Dasamuka.

“Mula Dhi, ayo bebarengan digoleki, karuwan wis cetha asma kratone. Si Adhi iya kudu ngaku putra Prabu Dasamuka!” Trigangga nginthil. Sawise disowanake ing ngarsane sang raja binathara, kalorone banjur lungguh anut tata trapsilaning pasowanan ing kraton.

“Apa sedya kalorone sowan ngabyantara rene?” Rehne nalika iku Sang Kraton iku papan padunungane lagi emeng menggalih gugure Sang Mapatih Prahasta ing pabaratan, lan isih durung oleh wewengan sapa prajurit Alengka liyane kang pantes sinengkakake dadi senapati minangka gantine kang wis gugur ing ngayuda, mula olehe ndhawahake pitakonan iya klawan swara sugal, sora, serak, lan blas gak merduli tata kramane nampa tamu anyar katon.

Ature Bukbis klawan sareh lan anoraga, ”Makaten Sang Prabu ingkang dahat kawula mulyakaken! Anut dedongenganipun ibu kawula Dewi Urangayu, paduka punika taksih kapernah bapa kula piyambak. Adhi kula pun Trigangga, wekdal punika ugi saweg bingung ngupaya Bapa. Manut keyakinan kawula, paduka punika ugi ramanipun adhi kawula Trigangga!” “Bedebah, bangsat, aja mung angger ngoceh, omong sasenenge udelmu dhewe. Ing salawase iki Dasamuka ora rumangsa darbe turun kaya dhapurmu?

Apa maneh kraton iku papan padunungane kethek putih adhimu kuwi….” Prabu Dasamuka njur ndhawuhake parentah marang prajurit pajineman supaya ngusir tamu kang ora ngerti aturan.

Bukbis sumela atur, “Mangke rumiyin, Sang Prabu. Nyuwun duka ingkang kathah-kathah, yen wonten galap-gangsulipun atur kawula ingkang boten adamel sarjuning penggalih. Keparenga kawula ngaturaken cariyos larah-larahipun anggen kawula kumawantun ngaturaken sadaya kalawau….” Sawise nata napas sedhela, sarta “antuk angin”, awit semune Sang Prabu Dasamuka isih kasdu mirengake dedongengane, Pertalamariam alias Bukbis njur mbiyak cathetan ngenani “mangsa kepungkure” Prabu Dasamuka. “Mesthinipun Paduka boten badhe kekilapan, kala samanten Paduka kapanduk ing asmara turida dhumateng satunggaling apsari ingkang mila tuhu sulistya, asma Dewi Widowati.

Senadyan Dewi Widowati boten kersa nglanggati, nanging greget sarta adrenging penggalih boten kemba. Malah saya makantar-kantar hurubing asmara turida senadyan Dewi Widowati namung kantun wewayangan, awit tata lairipun –awit saking kipa-kipa sanget boten kersa nglanggati asmara paduka– lajeng milaur ambyur ing hurubing dahana. Yen wewayanganipun Dewi Widowati karaos manjing ing sawenehing tetuwuhan, tetuwuhan wau lajeng paduka bedhol, rinumrum sarta inglela-lela, pindha saweg mbopong wanodya yu ingkang weweg sedhet ing sarira.

Semanten ugi nalika wewayanganipun Dewi Widowati katingal kados manjing ing urang ingkang ayu, urang kalawau sakala katubruk sinambut ing rasa asmara. Senadyan pun Urangayu mopo, ning rehne paduka trus –kadereng ing saya mangalad-aladipun hawa nafsu– wusana Dewi Urangayu, mbabaraken putra mijil jalu, inggih pun Bukbis.

Dewi Urangayu wau ibu kula….!!” Runtik banget penggalihe Prabu Dasamuka mireng dedongengane Bukbis, mula njur mbengok gawe njomblake kabeh para prajurit pajineman kang nalika semana lagi nunggu dhawuh, “Tutup cocotmu kang gak genah, kumawani mbeber wewadi ing sangarepe para raseksa. Aja mbok bacutake olehmu crita ngayawara mau, setan laknat!!” Mung, ing batin Sang Raksendra –senadyan mung saklebatan– ngakoni mungguh benering dedongengan mau.

“Mung…., bangsat-bangsat kalorone iku aja padha kaduk ing panduga yen Ratu Alengka, Dasamuka gelem ngakoni sira kalorone minangka anak.

Ora, ora!” Nalika iku Dasamuka njur mak nyutttt kelingan karo kepentingan pribadine, kraton iku papan padunungane nggolek gantine senapati Prahasta kang wis gugur ing madyaning palagan.

kraton iku papan padunungane

Iya kepentingane mau kang rada bisa nelukake ngangsa-angsane penggalihe Sang Yaksendra Dasamuka, njur kawetu ing lesan –rada sareh— nanting kasekten sarta kaluwihane satriya lelorone mau. “Mangertiya Le, ora bakal ana tedhak turune Dasamuka kang tembre, gak gableg kasekten utawa kaluwihan, senadyan durung bisa nandhingi wong tuwane.

Mula Bukbis, murih bisa diaku anak dening Dasamuka, apa kasektenmu, apa kaluwihanmu? Buktekna Le, yen ora gelem disebut bangsat….” Bukbis ngaturake sembah sungkem. Sawise iku njur nganggo topeng waja.

Bareng topengan waja mripate sumunar abang, abange getih. Sorot mau saya suwe malih dadi hurubing dahana kang ngalad-alad, nglebur tanpa dadi sapa wonge kang ketaman. Rehne, nalika iku sorote katujokake marang Prabu Dasamuka, mula Prabu Dasamuka sakala ginjal-ginjal ketaman soroting topeng waja, nganti kepeksa mlayu, mudhun saka dhampar kencana.

“Mandheg Bukbis olehmu namakakae topeng waja! Aja mbacut. Aja mbacut!” Bukbis nuhoni dhawuh. Sawise wudhar saka olehe topengan waja, Bukbis bali kaya sakawit.

Lungguh sila ngalumpruk ana ing sangarsane Sang Yaksendra kang uga wis bali lenggah ngedhangkrang ana ing dhampar kencana.

Ing batin Prabu Dasamuka rumaos mongkog ngyektekake kasekten sarta kaluwihane Kraton iku papan padunungane, jalaran Alengka bakal oleh tambahan kekuwatan kang kena diandelake kanggo numpes Rama sawadyabalane. “Ha…ha…ha…ha… Bukbis, sira pancen getih dagingku, anakku!

Kasektenmu sadrajad karo putra-putraku liyane, Indrajit dalah adhi-adhine!” ngono Sang Yaksendra olehe umuk karo gumujeng ngakak, kumandhange nganti tekan sanjabane pandhapa agung. Bukbis kang maune dipisuhi dibangsat-bangsatake, banjur rinangkul klawan asih. Wadanane diarasi bola-bali. Sawise iku Prabu Dasamuka genti noleh nyang kethek putih Trigangga. Wadana kang maune katon sumeh lan sumringah, bali abang mbranang klawan sorot netra abang getih nyawang Trigangga, “He munyuk ingusen, mangertiya senadyan kadang wredhamu si Bukbis wis ingsun akoni minangka putra, aja mbok kira sira uga katut diakoni minangka putra Rahwana-raja.

Ooooo lha kok enak enggrong! Ora bisa, bangsat tengik! Mboten saged sira melu ngglundhung semprong. Ora! Nganti saiki ingsun ora rumangsa nate peputra munyuk. Apa maneh kang dhapure kraton iku papan padunungane kaya sira….” “Nanging Sang Prabu, kawula punika adhinipun kangmas kula pun Bukbis, alias Pertalamariam.

Mila, punapa boten samesthinipun kawula ugi kalebet putra paduka Sang Yaksendra, tetungguling bawana. Sampun dangu kawula kekalih ngumbara sapurug-purug ngupaya Bapa!” Aneh, ature Trigangga kang maune dibangsat-bangsatake, wusana tinanggapan klawan patrap kang sareh, “Satemene Dasamuka ora bakal sudi ndhaku monyet elek minangka pulunaningsun, putra Dasamuka.

Ning, iya wis….” Sang Yaksendra mandheg sedhela olehe manembrama. “Ingsun lagi kersa ndhaku Trigangga minangka putra, sawise bisa mbuktekake kasekten sarta kaluwihane.

Pedah apa ngingu munyuk kang bisane mung njaluk cadhong mangan?” Mandheg sedhela Prabu Dasamuka olehe ngundhamana, kaya ana kang dipenggalih. Sawise iku klawan sareh mbacutake pangandika, “Sepisan maneh, ingsun ora bakal sudi ngakoni kethek elek minangka pulunan, apa maneh anak…! Mung bae….” Dasamuka wiwit ngetung untung lan rugine kanggo kepentingane pribadi.

“Yen sira bisa nyeret Ramawijaya dalah adhine Laksmana urip-uripan nganti tekan ing ngarsaningsun, lagi ingsun kersa ngaku sira putraku…!” Kethek Trigangga banget panas atine oleh tantangan saka Rahwana-raja ngono mau.

Rumangsa dikilani dhadhane. Mula, tanpa ninggal wicara sakecap wae, Trigangga njur mlesat metu ngambah dirgantara tumuju Gunung Suwela, nedya mbuktekake Trigangga dudu sabarang munyuk: bisa nyeret Ramawijaya dalah Laksmana nganti tekan ngarepe Sang Rahwana-raja.

WAYAHE wis bengi sepi, nalika Trigangga ngancik ing bumi Suwelagiri.

kraton iku papan padunungane

Pasanggrahan Suwelagiri jinaga rapet kenceng dening para wanara. Isih akeh prajurit kethek kang padha wira-wiri rondha. Nyumurupi kahanan kaya ngono mau ing batin Trigangga ngaku: ora bakal bisa nembus barisan kethek kang kenceng lan rapet banget olehe njaga pasanggrahan Suwelagiri. Mula, Trigangga njur ngempakake aji-aji panyirepan. Angin wiwit karasa bali sumilir, lan saka sethithik daya panggendam panyirepane Trigangga tumama marang para wadyabala wanara, banjur padha krasa arip, ngantuk, wusanane padha keturon ora eling apa-apa.

Suwe-suwe meh kabeh wanara ing pasanggrahan Suwelagiri ora ana kang kuwat nadhahi aji panyirepane Trigangga, akeh kang padha kerem ing impen werna-werna.

Bisa uga ana kang ngimpi lagi geguyonan karo widadari satuhune widadari, dudu widadari kethek. “Anoman, ya gene bengi iki beda karo adat saben, bengi kang njalari banget ngantuk.

Tolehen, para wanara padha nglipus turu sadurunge wayahe,” ngono ngendikane Sang Ramawijaya! “O, sesembahan, mangke gek-gek badhe wonten punapa-punapa, ingkang awujud bencana. Dalu punika raosipun kok sakalangkung endah, kados dereng nate kelampahan ing saderengipun, kejawi wonten ing impen!” Anoman matur klawan teteh karo setengah ngantuk.

“Anoman, rasane ingsun ora kuwat nglawan ngantuk iki. Mripatku rasane ora tahan mirsani gelar kaendahaning wengi iki, lan kepengin tumuli merem!” “Namung kemawon, saderengipun ngersakaken leren kangge njageni yen mangke wonten punapa-punapa, paduka kekalih kula suwun kersa lumebet ing cupu kula punika!” Rama dalah Laksmana mung manthuk ngiyani.

Sri Rama lan Laksmana kacrita padha sare pules ing sajroning cupu. Anoman dhewe ngetog kekuwatan kanggo nolak pangrangsange aji panyirepane Trigangga. Mula njur ngeningake cipta, ngunjukake panyuwunan marang Kang Maha Ngayomi Jagad, supaya diparingi kurungan kaca kang tinutup rapet. Anoman njur turu nglipus ing sajroning kurungan kaca mau. Dene cupu kang isi junjungane sakaloron, Ramawijaya dalah rayine, tansah sumandhing.

Trigangga ora mandheg-mandheg olehe ngubres pasanggrahan Suwelagiri, nggoleki papan padunungane sarta pasingidane Ramawijaya dalah Laksmana. Ning, meksa ora oleh gawe. Olehe ngubres pasanggrahan katon enak-kepenak wae, jalaran meh kabeh wanara ing pasanggrahan ora ana kang kuwat nadhahi aji panyirepane.

Suwe olehe nggoleki, wusana mregoki kurungan kaca kang aneh. Kurungan kaca enggal diprawasa migunakake kekuwatan njaba lan njero. Ning tanpa guna! Kurungan kaca panggah wutuh mlunthuh. Ora ana perangan siji bae kang rusak, pecah. Trigangga ora kurang akal. Kang mokal diakal murih bisa tinemu ing akal. Trigangga malih wujud dadi semut.

Lan semut cilik mau njur golek akal bisane mlebu ing kurungan kaca kang rapet dhipet, liwat bolongan cilik kang ora angel dileboni semut kang wujude paling lembut. Si Munyuk putih Trigangga banget kaget, bareng nyumurupi ing jero kurungan kaca mau ana munyuk kang ulese kraton iku papan padunungane putih lagi turu mlungker. Ing batin njerit, nguwuh-uwuh sudarma kang wektu iki lagi diluru ana endi panggonane, sarta mengkone bisa ngudhar wewadi kang saprana-saprene tansah nyesegake atine.

Apa bener Rahwana-raja iku sudarmane? Utawa –bisa uga—munyuk ules putih kang nalika iku turu nglipus ana ing sajroning kurungan kaca, iku bapake? Trigangga dhewe durung bisa mesthekake, endi kang bener, kajaba ndhustha Rama dalah Laksmana katur Rahwana-raja kang manut ujare Bukbis –sedulure tuwa, iku sudarmane. Ing sajroning kurungan kaca mau rasane Trigangga kaya wis pepes-pepesa atine jalaran durung nemokake priyagung kang diluru, lan kudu didhustha.

“Okh, bathara linuhung, mugi paduka paringi wewengan. Wonten pundi dunungipun Sang Rama dalah rayinipun Laksmana? Oooo, kok rekasa banget ngupadi Bapa?” ngono sambate Trigangga sedhih. “Eee, Anoman apa sira lali? Kang ndunungake ingsun sakloron kraton iku papan padunungane kene iki rak iya sira, geneya saiki kok nguwuh-uwuh ngupadi ingsun?” Keprungu swara dumeling kang asale saka jero cupu. Manut pangirane Ramawijaya kang nguwuh-uwuh ngono mau Anoman.

kraton iku papan padunungane

Krungu swara mau sakala bungah banget atine Trigangga jalaran nemokake kang digoleki. Cupu kang gumlethak ana ing sacedhake Anoman klawan cepet disaut, lan pindha kilat njur digawa lumayu nyang Alengka.

Anoman gragapan tangi merga krasa ana angin sumiyut rosa. Sawise mripate diusap-usap, Anoman banget kaget bareng ngerti cupune ilang. Kurungan kaca dilabrak nganti rusak brantakan, swarane pindha gelap sayuta gawe kagete para wanara kang lagi pules turu. Kahanan kang maune sepi dadakan dadi ribut, nalika kabeh padha sadhar lan ngerti: Rama dalah Laksmana junjungane musna dinustha duratmaka. Ing sajroning wengi remeng-remeng mau Anoman sakala cancut mbujung si maling.

Trigangga mlayu nyang Alengka. Lan pasewakan kratone Rahwana-raja dadi rame, ribut dadakan, mbarengi tekane Trigangga gumrojog tanpa larapan. “E, monyet gak genah. Ayo minggat saka kene, saiki uga.

Aja pisan-pisan sowan mrene maneh yen mung karo tangan kosong mlompong. Yen ora tumuli sumingkir saka kene, ingsun bakal ndhawuhake prentah marang para punggawa, nyeret monyet elek iki saka ngarsaningsun.

Ngerti!” aloke Sang Rahwana klawan swara galak lan atos. “Sabar sakedhik Rama, sabar sakedhik Bapa…!” ature Trigangga ngrerepa. “Gak sudi ingsun sira sebut bapa, rama, lan thethek bengek. Endi wujude Rama lan Laksmana? Endi, endi bedhes elek?” “Ngaturi wuninga, saestunipun Trigangga sampun saged kalampahan ndhustha Sang Rama dalah Laksmana!” “Oooo, dhasar monyet cilaka! Bangsat, sira adol apus krama ing ngarsaningsun. Nyatane, apa kang sira usung mrene? Kok isih kumawani matur kaya ngono.

Dhasar bajingan tengik! He, Bukbis! Bedhes elek kang ngaku adhimu iku tumuli ajaren nganti ajurrrr. Gak pantes sira darbe adhi bangsane coro, monyet goblok!!” Sang Rahwana banget duka yayah sinipi. Trigangga kaget setengah mati ndulu ulah kasare sarta ucape Dasamuka kang banget gawe laraning atine, raja raseksa kang nedya diaku minangka sudarma.

“Dhuh Sinuhun, Rama lan Laksmana sapunika dumunung wonten ing salebeting sesupe punika!” Klawan sareh lan sabar Trigangga olehe matur. “Endi sesupene?” panyentake Rahwana ora kanten, lan ora sabar, “Ingsun blas ora percaya sadurunge manungsa leloro mau wis ana ing sangarsaku kene!” Trigangga tumuli ndhudhah sesupe lan sakala iku muncul Rama lan Laksmana. “Ha, ha, ha!” Rahwana raja gumuyu ngakak.

“Wusanane apa kang ing salawase iki dakimpi-impi, klakon maujud tenan, lan klakon bisa mondhong wong ayu Dewi Sinta!” ngono umuke Prabu Dasamuka kang lali yen Rama lan Laksmana klakon bisa kadhustha iku jalaran saka akale Trigangga, kang sadurunge bola-bali dinumuk munyuk ora pakra, diunek-unekake, diujar-ujari kang ora-ora. Trigangga sumela matur, “Punapa pareng sapunika kawula ngaturi bapa utawi rama dhumateng paduka?” “Trigangga pancen putraku, sajajar karo Indrajit, Bukbis, lan liya-liyane.

Ning, disabar sik ya Gus, pun Bapa nedya ngendikan dhisik karo satriya loro cilaka iki!” Rahwana-raja njur noleh Rama kraton iku papan padunungane Laksmana.

Ucape klawan pongah. “Pranyata sira satriya kodhen, ora darbe kasekten apa-apa. Nyatane sira bisa diblithuki dening munyuk putih iki kang aran Trigangga. Lha yen sira kalorone ora kuwawa nandhingi kasektene Trigangga si munyuk elek, banjur apa sebabe dene sira kumawani nantang Prabu Dasamuka, kang kondhang sekti mandraguna. Okh, mesakake Sinta, dene glethek pethel kok mung arep nyorohake nyawa kanggo satriya tanpa kasekten.” “Dasamuka, apa jalaran sira rumangsa kuwat sarta kuwasa, njur darbe wenang kraton iku papan padunungane bojoning liyan?

Lan mbok kurbanake rakyat lan negaramu mung kanggo nuruti hardaning nafsu angkaramu?” ngono ujare Sang Rama klawan tabah lan tatag.

kraton iku papan padunungane

“Meneng, setan! Aja kakehan crewet! Aja kurang ajar, adol kuwanen ing ngarsane Prabu Dasamuka. Aran wis sapantese Dewi Sinta iku dadi prameswariku. Sajake, saiki wis tekan titiwanci Dasamuka klakon bisa mbopong Dewi Sinta…” ujare Rahwana sombong.

“Dasamuka, saiki aku karo adhiku Laksmana wis dadi tawananmu. Sakarepmu arep kok apakake aku sakloron!” ujare Rama nantang. “Ora perlu ingsun kok parentah kaya ngono. Ngertiya, ora suwe maneh bakal cuthel lelakonmu sakloron ing jagad.” Ora suwe Prabu Dasamuka banjur nimbali kethek putih, “Trigangga, Trigangga!” Kang ditimbali rada njomblak.

“Wonten dhawuh Rama?” “Ramawijaya dalah Laksmana, diage lebokna sel pakunjaran. Sesuk esuk nedya ingsun tigas janggane ana ing sangarepe Dewi Sinta!” Satemene Trigangga ora mentala arep nuhoni dhawuh mau.

Malah, nalika saklebatan nyawang Prabu Dasamuka kang isih katon mbrabak pasuryane, ing batin thukul pitakon: “Apa bener tenan ta, Prabu Dasamuka kang kaya ngono angkara murkane iku bapakku?” Ning, kumandhange pitakonan mau mung salapan, njur katutup ing kasadharan, ora arep merduli kang neka-neka, nyatane Trigangga wektu iku wis diakoni minangka putra Alengka, sadrajad karo Indrajit lan putra-putra Dasamuka kraton iku papan padunungane. “Trigangga, ayo enggal ditandangi dhawuhku!!” Trigangga tumuli ngaturke sembah, sawise iku banjur nyeret Ramawijaya dalah Laksmana dilebokake sel pakunjaran kang dununge rada adoh saka kedhaton Alengka.

NALIKA iku kabar ngenani kraton iku papan padunungane Ramawijaya dalah Laksmana dinustha ing maling, wis sumebar tekan ngendi-endi. Uga nganti tekan kukuban Taman Argasoka. Dewi Sinta bareng mireng kraton iku papan padunungane mau sakala pepes penggalihe, kang njalari dadi rumangsa wegah ngenteni pletheking surya ing dina sesuk, dina candhake.

Trijatha, putrine rayi wuragile Prabu Dasamuka, Wibisana, kang ing salawase iki tansah setia leladi lan njaga kawilujengane Dewi Sinta, tanggap ing semu. Munjuk atur klawan trapsila, lamun satemene kabar kang sumebar bab garwa lan rayi ipene kadhustha ing duratmaka durung kinar yen kraton iku papan padunungane. Wis kerep ana kabar sumebar kraton iku papan padunungane ngono mau, ning nyatane ora bener, mung kabar apus-apus, gaweyane para pajineman, utawa iya saka kersane Prabu Dasamuka.

“Mila Kusuma Dewi, Trijatha nedya lumampah nilar Taman Argasoka, ngyektosaken leres botenipun kabar kalawau. Trijatha nedya ngupadi sisik melik saking sumber-sumber ingkang langkung kenging kapercados!” “Iya, mung dak wanti-wanti banget Trijatha, aja suwe-suwe olehmu ninggal Dewi Sinta ana ing Taman Argasoka iki!” Klawan ati bingung lan sedhih Trijatha wiwit mecaki dalan kang ora disumurupi nyang endi arahe. Swasana ing negara Alengka wektu iku tintrim.

Semune gegodhongan ing pang-pang nagasari, uga padha melu ngrasakake swasana kaya ngono mau. Katone ora ana kang obah. Padha meneng anjekutut. Angin uga ora sumiyut. Katut ngrasakake tintriming swasana, lan kaprabawan ing sumebaring kabar kang ngandhakake, ana satriya pinunjul ing bumi, putrane ratu binathara ing Ayodya, Prabu Dasarata, musna saka embanan, dinustha maling culika.

Sawise adoh olehe nilar Taman Argasoka, Trijatha rada njomblak bareng mireng ana swara aruh-aruh kang asal saka gegrumbulan kang rungkut: “Mandheg sik cah ayu! Arep tindak endi, kok ijen!” Trijatha saya njumbul kaget bareng ngerti kang uluk salam mau jebul Anoman. Lan, sapatemone Anoman karo Trijatha ora adoh saka grumbul rungkut kang sepi, ngelingake Anoman duk nalika: Anoman malumpat sampun, prapteng witing nagasari, mulat mangandhap katingal, wanodya yu kuru aking.

Gelung rusak wor lan kisma, kang iga-iga kaeksi. Kang narik kawigatene Anoman nalika iku ora mung “wanodya yu kuru aking” ning uga kenya manis kuning kang ngaku sesilih Trijatha, putri Wibisana, isih tedhak turune pandhita linuwih Begawan Wisrawa kang kongang ngudhar kekerane Sastrajendrayuningrat Pangruwating Diyu.

Malah citra lan wujuding kenya weweg manis kuning mau tansah kumanthil ing atine kethek putih kang aran Anoman, kang tau sinengkakake dadi putra angkate Sang Ramawijaya lan kaparingan peparab Ramadayapati. Wiwit iku Anoman kapanduk ing rarasmara. Mung tansah diampet ana ing ati, ngelingi, sepisan: duk semana lagi ngemban tugas minangka dutane Sang Rama, lan kapindho, ngrumangsani wujud blegere mung kethek.

Ambyar lelamunane Anoman bareng ngrungu swara pitakone cah ayu Trijatha, “Lho, ana apa dene jengandika ana ing kene. Ana parigawe apa?” Anoman bali sadar ing kanyatan, yen wektu iku mula lagi ngadhepi kuwajiban kang ora entheng, ngupadi sarta ngluwari kang pinundhi-pundhi Sang Ramawijaya dalah rayine saka balenggu bebandaning mungsuh.

Trijatha nuli ingawe supaya nyedhak banjur jinarwan bakuning lelakon. “Kok iya kebeneran banget jengandika Sang Ayu rawuh rene. Lungguhing prekara rak ngene. Nyaketa mrene ta, sun bisiki wewadi iki…!” Alon olehe bisik-bisik ing talingane sang ayu, “Gusti pepundhen kita Sang Ramawijaya wektu iki kinunjara ing gedhung kukuh kasebut, sarta kang wektu iki jinaga dening munyuk putih iku!” ngono Anoman olehe bisak-bisik karo nudingi arahe gedhung kukuh pakunjaran sarta munyuk putih kang lagi nindakake tugas jaga.

“Banjur kersa jengandika priye, Anoman?” Trijatha genti nalesihake prekara wigati mau, uga klawan klesik-klesik supaya suket godhong ora ana kang ngerti. “Ngene Sang Ayu, jengandika ethok-ethok ngastaa kendhi isi banyu, sengadi dienggo tamba salite junjungan kita kang ana sajroning pakunjaran….” Klawan kraton iku papan padunungane mandheg-mangu Trijatha ora kraton iku papan padunungane atur rigene Sang Ramadayapati. Bareng arep ngliwati munyuk putih kang tugas jaga njur diendheg. “Mandheg ora kena mbacut.

Sapa bae ora kena liwat kene. Kraton iku papan padunungane maneh yen arep nginguk pakunjaran. Ora kena. Lan ora bisa!” Trijatha manut, njur ngrerepa melas asih mothah supaya dililani sedhela bae ngaturake kendhi isi tambaning salit marang kang lagi kawlas asih kinunjara ing gedhung kasebut. Pamothahe mau sinambi wola-wali nyawang munyuk mau, lan—embuh apa sebabe – dene atine Trijatha kaya ketuwuhan rasa welas asih marang kethek kang tugas jaga kang ngaku aran Trigangga.

Luwih-luwih wiraga lan swarane, nenangi rasa kangene marang sawiji kang katanem jero ana ing atine, ati wadon, atine ibu. “Mbok inggih ta Ki Sanak, kula dipunparengaken sakedhap kemawon ngaturaken kendhi punika.

Sakedhap kemawon! Lan, punapa Ki Sanak boten welas sakedhik-kedhika dhumateng sesamining titah ingkang saweg nandhang kasatan. Kamangka Ki Sanak, para kang kinunjara benjing enjing sampun badhe tinigas jangganipun, ateges badhe nemahi tiwas!” Ngrungu pamothahe Trijatha mau, Trigangga rada nggronjal atine, lan tuwuh welase.

Mung, mandheg tekan semono, tekan ing batin, dene tata laire kukuh olehe nindakake ayahan, sapa bae ora kalilan lumebu ing pakunjaran. Sapa bae kang nekad, kudu pinrawasa. Trigangga olehe ngudhar panantang mau karo paripeksa ngrebut kendhi saka tangane wadon mau.

Saiba kagete Trigangga, sawise kendhi pecah kang mula disengaja dening Trijatha, sumurup saka kendhi kang pecah mau muncul kethek putih kang madha rupa karo Trigangga, yaiku Anoman. Lelorone banjur padha bandayuda, adu atosing bebalung lan kandeling kulit. Pranyata, lelorone pancen darbe kasekten kang ora beda. Pranyata, lelorone pancen padhadene darbe kasekten kang ora beda.

Perang tandhinge munyuk putih lelorone mau njalari sumuking bumi, njur ndedel ing ngawiyat njalari para dewa padha melu krasa sumuk. Mula njur utusan Bathara Narada, salah siji tetungguling para bathara, supaya mudhun ing bumi, saperlu misah kang padha adu siyunge Bathara Kala. “E, ee, lole-lole. Ayo, mandheg-mandheg olehe tukaran. Aja mbacut olehe dha kerengan…!” ngono aloke Bathara Narada saka langit.

Anoman lan Trigangga, bareng tumenga ing akasa, lan padha sumurup Bathara Narada nedya rawuh ing bumi, uga banjur leren olehe kerengan. Lelorone banjur padha-padha ndheprok, ngaturake sembah sesedhokan katur Bathara Narada. “Mangertiya ulun nedya nglungguhake dhodhok selehing prekara ing panggonan kang bener.

Eee… Trigangga, satemene Anoman iku wong tuwamu dhewe. Ramamu, bapakmu. Dudu wong liya. Dasamuka iku dudu apa-apamu….” Bathara Narada njur ngawe Trijatha supaya nyedhak. Sawise iku Bathara Narada mbacutake dhawuh, “Eee, Trijatha, satuhune Trigangga iku putramu dhewe, getih dagingmu dhewe, cuwilaning jiwa lan ragamu. Dadi, Trigangga, ibumu Trijatha, dene ramamu, Anoman….!” Tetelune kang padha oleh dhawuh tumungkul, lan sanalika iku Anoman njur mak nyutt ngumbar lelamunane bali ing “kala-kala” kawuri, duk nalika para jejungguling para prajurit Suwelagiri, kalebu sang junjungan Ramawijaya lan Laksmana sasat ora bisa polah kabanda dening ula gedhe cilik, awit ketaman panahane Indrajid kang aran Nagapasa.

Iki njalari Prabu Dasamuka banget olehe girang gumuyu, banjur bisa mesthekake yen sedhela maneh bakal unggul ing yuda. Kanggo ngyakinake Dewi Sinta yen ora suwe maneh Ramawijaya dalah Laksmana bakal tumekaning lalis, Prabu Dasamuka ndhawuhake parentah marang sawenehing prajurit pajineman kang pinarcaya, ndherekake Dewi Sinta mirsani palagan kang lagi tinengeran ing ewon cacahing prajurit rewanda kang katon padha pepes atine jalaran kabanda ing ula sarta naga awit saka kekuwataning panah Nagapasane Indrajid, klawan nitih kreta pusaka Alengka, kang saben-saben tinitihan Prabu Dasamuka yen pinuju nganglang negara.

Sanyata Dewi Sinta banget angluh penggalihe bareng mirsani kanyatan kaya ngono mau. Banjur dhawuh marang Trijatha kang tansah setia leladi lan ndherekake, “ Yen ngono pedah apa aku dadak ngenteni pletheking surya sesuk.

Luwung aku, sawise tekan ing Taman Argasoka maneh lampus dhiri, suduk salira. Mara Trijatha, dienggal cepakna patrem kagunganingsun…!!” Jalaran ora bisa ngampah trenyuhing ati, eluhe Trijatha balambangan nelesi pangarasan kiwa-tengen. Banjur ature klawan mingseg-mingseg, “Saget ugi sadaya kalawau namung reka pandamelaning Uwa Prabu, kados ingkang sampun-sampun.

Nyatanipun beda kaliyan sanyatanipun…!” Sawise rawuh ing Taman Argasoka, lan pirsa Trijatha njur dandan ngrasuk busanane wadon pidarakan, Dewi Sinta ndangu klawan swara lirih, “Lho, sira arep menyang endi. Apa sira ora kepengin nyekseni anggoningsun nedya lampus dhiri, minangka pratelan setia tuhuku marang garwaningsun satriya Rama?” “Mugi anggen paduka nedya lampus dhiri, dipun sarantosaken sawetawis.

Trijatha badhe ngyektosaken leres botening punapa ingkang paduka pirsani ing palagan. Trijatha dereng yakin saderengipun angsal dhawuh saking rama Wibisana. Mila, keparenga kusumaning ayu leren wonten ing Argasoka.

Keng abdi pun Trijatha nedya nungka pawartos dhateng bapa Wibisana….” “Iya Trijatha, ning aja suwe-suwe…!” Nalika iku Trijatha mung pinjungan, rambut diudhar ngrembayah nutupi pamidhangan, muwuhi sulistyaning rupa.

Ing bengi kang sepi mau Trijatha karo saben-saben cincing-incing agemane tapih lurik biru maya-maya tilas bar wedelan, nasak ara-ara palagan kang asarah wangkene prajurit buta apadene rewanda, kewan. Angganda arus. Ning abeh mau ora dipaelu. Lan ora ulap pamawase nyumurupi muncule banaspati kang abang rai sarta mripate mendolo.

Bangsa lelembut liyane kang awujud jrangkong, wedhon, ilu-ilu, wewe. Mung kang sok gawe mrinding lan mirise Sang Dewi, nalika mireng swarane manuk saba bengi, lan swara panguwuh saka buri, kang bola-bali nyandhet lakune, “Mandheg wong ayu. Lan aja kebat kliwat tindakmu. Dedalan kang arep sira liwati banget rumpil, akeh endhut kang kecampuran getih, kang bisa njalari ampeyan andika kajeglong ing lelowakan…!!” Bareng karo sumribiting angin bengi kang sepi, swara lamat-lamat mau sumriwing cetha ing talingane.

Ning suwe-suwe Trijatha kepeksa mandheg, bareng pundhake karasa kajawil ing tangan, mula njur noleh. Lan, saiba kagete dene kang tansah ngreridhu lakune mau ora liya Kraton iku papan padunungane, munyuk putih kang disumurupi lan ditepungi nalika Anoman malumpat sampun prapteng witing nagasari…….ing Taman Argasoka.

Gupuh Trijatha olehe miterang, “Lho, jengandika kok ana kene. Sapa kang wewarta?” Anoman bares yen ora ana kang wewarta. Kang wewarta atine dhewe. Krasa yen Trijatha lagi ing sajroning bebaya, nedya ngyakinake marang ramane ngenani sumebaring warta yen Sang Ramawijaya dalah rayine ora suwe maneh bakal tumekaning lalis.

“Yen ngono, mangga dakdherekake!” Trijatha rada kacipuhan olehe nanggapi,senadyan ing batin banget bungah dene ana kolik kraton iku papan padunungane, priyagung Anjani Putra, Anoman, kang saguh andhampingi miyak petenging wengi kang sepi. Sadurunge tekan ing pasanggrahane rama Wibisana Anoman ajak-ajak Trijatha wijik dhisik ing kali cilik kang banyune grumrining lan kemricik ora adoh saka kono.

Trijatha manthuk. Satemene pancen iya wis krasa risih. Sikile kang putih kebulet endhut kang angganda marus. Sawise reresik njur mbacutake laku. Tekan ing pasanggrahan, rama Wibisana lagi mangun semadi, minta nugrahaning Bathara supaya para wadyabala rewanda dalah sesembahane ing bumi, yaiku Ramawijaya dalah Laksmana tumuli bisa wudhar saka bebandane ula lan naga.

Kalorone kepeksa kudu sabar nyranti nganti wudharing semadine Sang Wibisana. Sawise wudhar anggone sesedi, ora saranta njur gapyuk rerangkulan. Kalorone padhadene nyuntak rasa kangen awit wis ana sawetara wektu suwene ora ketemu. “Nini Trijatha, nawung kawigaten apa dene sira ing bengi kang samun iki kusung-kusung sowan?

kraton iku papan padunungane

Apa pancen lagi ngemban dhawuhe sang kusumaning ayu Dewi Sinta?” Gurawalan Trijatha olehe atur wangsulan, ning ora ninggal aluring suba sita, “Kasinggihan Rama, anggen kula kusung-suwung sowan, mila nawung wigatos sanget. Inggih punika, badhe nakyinaken punapa estu Sang Ramawijaya dalah rayi, badhe tumunten tumekaning lalis, kaparawasa dening Uwa Prabu Dasamuka?

Kusumaning ayu Dewi Sinta namung badhe percados bab warta kalawau –leres botenipun–saking dhawuh pangandika Njeng Rama!” “Mangertiya Nini, kang sira suwunake priksa mau, satemene isih dadi sengkeraning Jawata Linuwih.

Mung anut wisik kang sun mirengake ing sajroning mangsah semadi mau, lelampahane Sang Ramawijaya dalah sawadyabalane ing Suwelagiri kene, durung bakal buthek awit saka panggubeding ula lan naga mau. Ayo, padha bebarengan ngajokake panyuwunan marang Bathara, murih sadurunge pletheking surya sesuk esuk, ula-ula sarta naga gedhe cilik kang anggubed para wadyabala wanara, kalebu junjungan kita Sang Rama dalah rayi, istingarah wis bisa pupus, pepes, satemah nemahi lalis….!” Sawise iku Trijatha kaya tinundhung dening keng rama, supaya tumuli bali ngaturake dhawuh pangandika mau marang Dewi Sinta ing Taman Argasoka.

Anoman dikeparengake ndherekake sarta anjampangi lampahe Dewi Trijatha. Satekane jaban pasanggrahan Kraton iku papan padunungane kang mung tapihan pinjung lan rambut nutupi pamidhangane sigra binopong dening Anoman, mak ceg, njur mesat ndirgantara nututi playuning mega-mega tipis kang padha balapan mlayu ana ing langit biru.

Padhang sumilak, pinasren ing bulan moblong-moblong lagi mamerake cahyane kang bening rinubung lintang-lintang gedhe cilik tanpa wilangan cacahe, pindha mutiara kang sumebar ing bludru biruning langit.

kraton iku papan padunungane

Trijatha binopong saya kenceng, sarta kinekep-kekep saya rapet, Trijatha anane tansah mung nglanggati ing karsane kang mbopong lan ngekep. Anoman saya ora mangu-mangu olehe arep ngebrolake uneg-uneging ati, “Satemene Trijatha –kula nandhang wuyung, tresna, tresna marang jengandika…!!” Nalika iku, cahyane mbulan katon sumorot saya banter, semune mesem seneng nyumurupi ulahe Anoman karo Trijatha ing langit, olehe padha arep nyuntak wuyunge ati.

“Ning pripun Nimas, Anoman iku mung kethek.” “Anoman senadyan kethek ning ajiwa mulya, ajiwa manungsa. Ora sethithik lho, manungsa kang ajiwa…kethek, malah luwih elek tinimbang kethek. Sampun tanggap ta karo ucapku mau?” Atine Anoman sakala dadi mak blong lega, lega banget ngrungu wedharing lesane Trijatha ngono mau. Sanadyan sinamar, ning Anoman tan samar maneh sajatining karepe sang ayu.

Saya dhuwur olehe mumbul, rasane kaya nedya nyedhaki bulan, ning kang dicedhaki kraton iku papan padunungane saya ngedoh-ngedoh. Ing langit hawane pancen adhem, saya dhuwur saya adhem, ning kalorone kang lagi mangun lan mbangun tresna, rasane saya anget, saya luwih anget, satemah anggeterake pepanggile wadon lan priya kang ora mung lagi cecaketan. Ning malah luwih saka iku. Apa maneh apa bae kang ditindakake sakarone, ora ana janma liya kang nyumurupi.

Ing langit genah ora ana janma kumliwer. Bola-bali mung mega-mega tipis kang katon padha playon. Saya rapet keket Anoman olehe ngekep Trijatha, lan uga saya kenceng olehe mbopong, semune kaya kuwatir yen kang binopong sarta kang kinekep uwal saka embanan, satemah Trijatha njola, njur alok: “Kae lho, kae lho putih-putih pindha kapuk kang kumleyang kae, iku cuwilaning jiwa raga kita sami. Apa ora perlu jengandika tututi??” “Iya wong ayu, pandumukmu ora kleru.

Rasane, kang kumleyang putih-putih kae wujud cuwilaning jiwa kita sami. Mung, ora perlu ditututi, sumarahna marang takdiring Gusti Kang Akarya bumi. Saiki, ayo tumuli sun dherekake bali nyang Taman Argasoka, sowan kusumaning ayu Dewi Sinta! Mesthine wis banget-banget olehe ngantu-antu rehing dinuta….” LAMUNANE Anoman sakala buyar ambyar bareng ngrungu bola-bali tinimbalan dening Hyang Narada “Ngger, Anoman, lerena anggon sira nggambarake kanikmatan peparinge Kang Akarya Jagad bebarengan karo Nini Trijatha.

Balia marang kanyatan! Sumurupa –kaya kang wis dak dhawuhake ing ngarep, satuhu Trigangga iku pinasthi putramu, patutan karo Trijatha kang mula pinasthi dadi jodhomu…!” Klawan gurawalan Anoman nampa lan nanggapi dhawuhe Hyang Narada, banjur matur, “Sandika dhawuh, Pukulun.

Sandika dhawuh…!” “Mula, Trigangga, enggal sungkema ing pepadane wong tuwa sakloron, yaiku Anoman lan Trijatha!” Ora saranta, Trigangga nyungkemi padane biyung lan bapa genti-genti, klawan tulusing ati. Nalika nampa sungkeme putra kang ketemu gedhe, Anoman tetungguling prajurit Suwelagiri, ora kuwawa mambeng wetuning eluh. Eluh kabagyan kang tanpa upama. Sang putra ketemu gedhe banjur ingelus-elus larapane klawan asih, tanpa sabawa.

Semono uga Trijatha, nalika nampa sungkeme putra, iya ora beda karo Anoman. Eluhe diumbar mblabar nelesi pangarasan. Klawan prembik-prembik Ibu Trijatha dhawuh, “Dhuh, anakku ngger, dibisa njunjung drajating wong tuwa, lan sasama…!” Trijatha ora bisa mbacutake tutur, kaselak bola bali…kaselak.

Trigangga, ing batin, kajaba ngaturake suka sokur, uga rumangsa banget begja kemayangan, dene ing wusana bisa ditemokake karo wong tuwa sakloron kang satuhu, sarta linepasake saka pengaruh cengkeremane Prabu Dasamuka kang angkara.

Banjur Bathara Narada manabda, “Titah ulun katelune, sawise bapa biyung bisa ketemu anak, lan kraton iku papan padunungane si anak bisa ketemu bapa biyung, saiki ulun kondur makahyangan, ngono! Kariya basuki, tutugna sacukupe anggonsira padha kangen-kangenan!” ngono uluk salam pepisahane Bathara Narada.

Anoman, Trijatha, lan Trigangga padha bareng tumenga nguntapake tindake Hyang Narada kondur makahyangan. Mung sedhela, presasat mung salapan, tetelune olehe padha kangen-kangenan, jalaran Anoman kaya antuk pepanggil supaya tumuli andum gawe, nindakake kewajiban kang kandheg sawetara suwene.

“Trigangga, putraku…!” ngono panguwuhe Anoman nimbali sang putra. Trigangga tanggap, “Mundhi dhawuh Bapa!” “Iki ana tugas wigati kang kudu tumuli sira tindakake, yaiku diage Sang Ramawijaya dalah rayi tumuli luwarana saka pakunjaran. Sawise iku dherekna kondur nyang pesanggrahan Suwelagiri.

Lan matura yen sira iku putraku…!” “Sandika dhawuh, Bapa!” Sawise ngaturake sembah katur ingkang bapa, Trigangga kraton iku papan padunungane jumranthal nggedhor palawangane pakunjaran ngluwari Sang Rama dalah rayi, sabanjure ndherekake Sang Rama dalah Laksmana kondur nyang Suwelagiri. Rawuhe sinambrama klawan suka gembira dening wadyabala wanara.

Genti Trijatha kang takon, ”Lha saiki apa kang kudu daktindakake Anoman? Leladi bojo?” “Leladi bojo, iku tinemu buri. Mengko yen wis ana wektu kang apik.

Kanggo sauntara wektu, Nimas, sira kudu pepisahan dhisik karo rakanta Anoman, kethek putih. Tugasmu kang wigati wektu iki, jengandika tumuli balia nyang Taman Argasoka, leladi sarta njaga kawilujengane Dewi Sinta, garwane satriya Rama. Dene ingsun wong ayu –prasetyaku—sadurunge sumusul Sang Rama lan ngumpul karo wadyabala wanara ing Suwelagiri kana, luwih dhisik nedya soroh amuk kang bisa nggegerake negara Alengka….” Kalorone njur padha rerangkulan klawan asih, keket rapet kaya nalika padha mbangun tresna ing langit sineksenan mbulan lan lintang.

Katog olehe padha ngesokake kasetyan lan tresna asihe sowang-sowang klawan basane ati, lelorone njur sowang-sowang pepisahan, nandangi tugas kewajibane dhewe-dhewe, melu rerewang memangun ayu lan rahayuning bumi. Tancep Kayon Categories • Bhagawad Gita (18) • Falsafah Wayang (45) • Gambar Gambar Wayang (15) • Wayang Golek (2) • Wayang Kulit (12) • Wayang Batara (1) • Wayang Hewan (1) • Wayang Klasik (2) • Wayang Mahabharata (6) • Wayang Ramayana (2) • Wayang Sasak Lombok (1) • Gamelan (1) • Herjaka HS (161) • Banjaran Pandawa (45) • Figur Mahabharata (3) • Genjandramuka (1) • Jati Diri Kresna (28) • Kidung Malam (84) • Ki Dhalang (32) • Kitab & Kidung (52) • Museum Indonesia (2) • Pusaka & Ajian (1) • Sastra Pedhalangan (3) • Seni Tari / Gelar Perang (5) • Seputar Wayang (51) • Wanda Wayang (2) • Wayang Asal Usul (20) • Wayang Atribut (9) • Wayang Daerah (43) • Wayang Jenis2 (66) • Wayang Beber (2) • Wayang Calonarang (5) • Wayang Cirebon (2) • Wayang Gedog (1) • Wayang Golek (2) • Wayang Kancil (9) • Wayang Klitik (3) • Wayang Madya (3) • Wayang Menak (24) • Wayang Orang (3) • Wayang Papak (2) • Wayang Parwa (1) • Wayang Sadad (3) • Wayang Sasak (1) • Wayang Suluh (1) • Wayang Ukur (3) • Wayang Wahyu (1) • Wayang Karakter (296) • Tokoh Dewa & Dewi (14) • Tokoh Kapi (19) • Tokoh Mahabharata (199) • Tokoh Punokawan (21) • Tokoh Ramayana (43) • Wayang Kerajaan (15) • Wayang Lakon (427) • Arjunasasrabahu (16) • Bharatayudha (25) • Mahabharata (244) • Ramayana (65) • Ramayana (Sri Lanka Version) (11) • Wayang Jawa (68) • Wayang Lindur (112) • Wayang Notes (15)
Jawa: Wong kang padha ndhudhuk pamelikan iku adoh saka papan padunungane wong akeh, padha dilalekake dening wong kang padha lumaku ing dhuwur padha nggandhul geyang-geyong tanpa ancik-ancik adoh karo wong akeh.

AYT: Dia membuat terowongan jauh dari tempat manusia hidup, tempat-tempat yang dilupakan oleh para penjelajah; mereka menggantung di udara dan berayun-ayun jauh dari manusia. TB: Orang menggali tambang jauh dari tempat kediaman manusia, mereka dilupakan oleh orang-orang yang berjalan di atas, mereka melayang-layang jauh dari manusia.

TL: Di tempat terpancarlah sungai dari pada tanah, tempat segala yang terlupa itu, ke sana juga turunlah ia dengan tiada berjalan kaki dan melayang-layang ia seperti bukan manusia adanya.

MILT: Dia membuka terowongan jauh dari pada pengunjung, sehingga terlupakan dari jejak, mereka terlalu dalam bagi manusia, mereka berlekak-lekuk. Shellabear 2010: Jauh dari kediaman manusia, orang membuka lubang tambang; mereka dilupakan oleh para pejalan kaki, mereka turun jauh dari manusia, mereka terayun-ayun.

KS (Revisi Shellabear 2011): Jauh dari kediaman manusia, orang membuka lubang tambang; mereka dilupakan oleh para pejalan kaki, mereka turun jauh dari manusia, mereka terayun-ayun. KSKK: Orang-orang asing memahat balok batu di tempat-tempat jauh dan lama dilupakan, di sana mereka bekerja, membanting tulang, memeras keringat. VMD: Mereka pergi jauh ke dalam tanah, jauh dari tempat orang yang hidup, di bawah di mana tidak ada orang tinggal sebelumnya. Di sana mereka bekerja sendirian, bergatung pada tali.

BIS: Jauh di tempat yang tak ada penghuni, yang belum pernah diinjak dan dilalui, orang bekerja sambil bergantungan pada tali di dalam terowongan yang sunyi sepi. TMV: Jauh di tempat yang tidak berpenghuni, yang belum pernah dijalani dan dilalui, orang bekerja sambil bergantung pada tali, di dalam terowong yang sunyi sepi. FAYH: (28-3) ENDE: Terowongan2 digali penduduk jang aseli, bangsa jang sial, mereka ber-djuntai2, bergantung djauh dari orang.

Shellabear 1912: Maka orang menceruk jauh dari pada kedudukkan manusia semuanya tiada disadari oleh kaki orang yang lalu lalang semuanya terhulur ke bawah jauh dari pada manusia serta berbuai-buai. Leydekker Draft: DJika tertatas barang 'urat 'ajer kraton iku papan padunungane dalam goha, jang kadapan dibawah kaki 'awrang, 'itupawn detimba 'awleh manusija, sahingga lalu.

AVB: Jauh dari kediaman manusia, orang membuka lubang tambang; mereka dilupakan oleh para kraton iku papan padunungane kaki, mereka turun jauh daripada manusia, mereka terayun-ayun. TB ITL: Orang menggali < 06555> tambang < 05158> jauh dari < 05973> tempat kediaman < 01481> manusia, mereka dilupakan < 07911> oleh < 04480> orang-orang yang berjalan < 07272> di atas, mereka melayang-layang < 01809> jauh < 05128> dari manusia < 0582>.

Jawa 1994: Ana ing panggonan sing adoh Lor adoh Kidul, sing durung tau kambah ing wong, wong padha nyambut-gawé gandhulan tali, ing njero trowongan sing sepi mamring.

Sunda: Jauh ti tempat mahluk kumelip, di kraton iku papan padunungane can kungsi pisan katincak, manusa nyieun guha pangalian, digarawe di dinya mencilkeun maneh, guwang-gawing dina tambang, dina sumur pangalian. Madura: E bagiyan se jau se ta’ ekennengnge oreng, se ta’ tao edidda’ otaba elebadi manossa, oreng alako agalattong ka le-tale e dhalem tana se talebat seppena.

Bali: Ring genah sane kraton iku papan padunungane saking pumahan wiadin genahe sane nenten naenin entap ipun, irika jadmane nyongcong aungan tambang. Irika ipun makarya sajeroning kasepian, tekek magisian ring taline sane wenten ring aungane.

Bugis: Mabéla polé ri onrong iya dé’é gaga monroiwi, iya dé’éppa naengka nariléjja sibawa nariyola, majjamai tauwé sibawa kraton iku papan padunungane ri tulué ri laleng goriyang iya masino-sinoé.

Makasar: Bellai, ri tampa’ tenaya tau ammantang, tampa’ tenaya nale’ba’ nionjo’ siagang nilaloi, ta’gentungi taua ri otere’ anjama lalang ri kali’bong nikeke, sannaka sinona. Toraja: Nabo’bok tau tu pambo’bok pangembongan sitoyangan tu naninna tau; mendoyang tu tau sia tae’ namellese, sitoyangan tau tu nanii mempoyang. Karo: Ndauh sirang ras ingan manusia, i bas ingan si la pernah idedeh nahe jelma, i bas liang si mbages dingen mesuni, manusia erdahin janahna cerawis-cerawis i bas tinali. Simalungun: Ihurak sidea do lubang hu toruh, na daoh sirang humbani ianan ni jolma; gantung sidea seng marsidogei-dogeian, daoh humbani jolma mambung-ambung sidea.

Toba: Marbuhalbuhal disi sada sunge sian tano na so dung niumbolan ni pat ni jolma, tartantan nasida tusi, gaunggaung holang sian jolma. NETBible: Far from where people live he sinks a shaft, in places travelers have long forgotten, far from other people he dangles and sways.

NASB: "He sinks a shaft far from habitation, Forgotten by the foot; They hang and swing to and fro far from men. HCSB: He cuts a shaft far from human habitation, in places unknown to those who walk above ground.

Suspended far away from people, the miners swing back and forth. LEB: They open up a mineshaft far from kraton iku papan padunungane, where no one has set foot.

kraton iku papan padunungane

In this shaft men dangle and swing back and forth. NIV: Far from where people dwell he cuts a shaft, in places forgotten by the foot of man; far from men he dangles and sways. ESV: He opens shafts in a valley away from where anyone lives; they are forgotten by travelers; they hang in the air, far away from mankind; they swing to and fro.

kraton iku papan padunungane

NRSV: They open shafts in a valley away from human habitation; they are forgotten by travelers, they sway suspended, remote from people. REB: Foreigners cut the shafts; forgotten, suspended without foothold, they swing to and fro, far away from anyone. NKJV: He breaks open a shaft away from people; In places forgotten by feet They hang far away from men; They swing to and fro. KJV: The flood breaketh out from the inhabitant; [even the waters] forgotten of the foot: they are dried up, they are gone away kraton iku papan padunungane men.

AMP: Men break open shafts away from where people sojourn, in places forgotten by [human] foot; and [descend into them], hanging afar from men, they swing {or} flit to and fro.

NLT: They sink a mine shaft into the earth far from where anyone lives. They kraton iku papan padunungane on ropes, swinging back and forth.

GNB: Far from where anyone lives Or human feet ever travel, They dig the shafts of mines. There they work in loneliness, Clinging to ropes in the pits. ERV: Far from where people live, they dig deep into the ground, down where no one else has been before. There they work all alone, hanging from ropes. BBE: He makes a deep mine far away from those living in the light of day; when they go about on the earth, they have no knowledge of those who are under them, who are hanging far from men, twisting from side to side on a cord.

MSG: Far from civilization, far from the traffic, they cut a shaft, and are lowered into it by ropes. CEV: They dig tunnels in distant, unknown places, where they dangle by ropes.

CEVUK: They dig tunnels in distant, unknown places, where they dangle by ropes. GWV: They open up a mineshaft far from civilization, where no one has set foot. In this shaft men dangle and swing back and forth. NET [draft] ITL: Far from where people live he sinks < 06555> a shaft < 05158>, in places travelers < 01481> have long forgotten < 07911>, far from < 04480> other people < 0582> he dangles < 01809> and sways < 05128>.

• HALAMAN UTAMA • AJARANÉ ALKITAB • Ajarané Alkitab • • Pertanyaan sing Dijawab ing Alkitab • Ayat-Ayat Alkitab Dijelaské • Sinau Alkitab • Damai & Bahagia • Suami Istri & Wong Tuwa • Cah Enom • Bocah-Bocah • Iman marang Gusti Allah • Ilmu Pengetahuan & Alkitab • Sejarah & Alkitab • Bantuan kanggo Sinau Alkitab • TUTUP • PERPUSTAKAAN • Perpustakaan • • Alkitab • Majalah • Buku & Brosur • Kumpulan Artikel • JW Broadcasting • Vidéo • Musik • DRAMA AUDIO • Rekaman Alkitab sing Diwaca Kaya Drama • Jadwal Kagiyatan • Kagiyatané Abdiné Allah • Perpustakaan Online (opens new window) • TUTUP • BERITA • Berita • • Berita SSY • Berita kanggo Wartawan • TUTUP • KETERANGAN SOAL SEKSI-SEKSI YÉHUWAH • Keterangan soal Seksi-Seksi Yéhuwah • • Pitakonan Umum • Njaluk Dikunjungi • Ayo Sesambungan • Tur Bètel • Pertemuan Ibadah • Peringatan • Pertemuan Gabungan Wilayah • Kegiatan • Pengalaman • Sakdonya • Sumbangan (opens new window) • TUTUP Apa sebabé Yésus kuwi Raja sing paling cocog?​— MARKUS 1:40-42.

Kratoné Gusti Allah iku pamréntahané Gusti Allah sing ana ing swarga. Kraton iku bakal nggantèni kabèh pamréntahané manungsa. Gusti Allah nggunakaké kraton iki kanggo mujudaké kersané ing swarga lan bumi. Mesthiné iki dadi kabar apik, merga ora suwé manèh kraton iku dadi pamréntahan sing apik kaya sing dikarepaké manungsa.

Kraton iki uga bakal nggawé wong-wong padha rukun.​— Wacanen Dhanièl 2:44; Matius 6:9, 10; 24:14. Kraton iku ana rajané. Raja sing dipilih Yéhuwah iku Yésus.​— Wacanen Wahyu 11:15. Deloken vidéo Apa Kratoné Gusti Allah Iku? Yésus kuwi Raja sing paling cocog merga apik atiné lan seneng mbéla sing bener. ( Ibrani 1:9) Sawisé diuripaké manèh, Yésus munggah swarga lan lungguh ing sisih tengené Yéhuwah karo ngentèni didadèkaké Raja.

( Ibrani 10:12,13) Wektu Yésus nampa kuwasa saka Yéhuwah dadi Raja, kuwasané iku digunakaké kanggo nulungi wong-wong sing urip ing bumi.​— Wacanen Dhanièl 7:13, 14.

Alkitab kandha yèn ana kraton iku papan padunungane kagungané Allah [wong-wong suci, Kitab Suci mawi Basa Jawi Resmi]” sing kraton iku papan padunungane dadi raja bebarengan karo Yésus ing swarga.

( Dhanièl 7:27) Sing sepisanan dipilih yaiku rasul-rasulé Yésus sing setya. Nganti saiki, Yéhuwah isih terus milih wong-wong suci iku. Sawisé mati, wong-wong suci iku diuripaké manèh kanggo urip ing swarga kaya Yésus.​— Wacanen Yokanan 14:1-3; 1 Korinta 15:42-44.

Pira cacahé wong sing bakal urip ing swarga? Wong-wong kuwi disebut pepanthan cilik, utawa golongan cilik.

kraton iku papan padunungane

( Lukas 12:32) Wong-wong sing bakal dadi raja bareng karo Yésus cacahé 144.000.​— Wacanen Wahyu 14:1. Yésus dadi Raja mulai taun 1914. * Sing sepisanan ditindakaké yaiku ngusir Iblis lan malaékat-malaékat sing jahat saka swarga ing bumi.

Merga diusir, Iblis nesu banget terus nggawé susah uripé manungsa. ( Wahyu 12:7-10, 12) Mulai wektu kuwi, kasusahan tambah akèh ing bumi. Perang, kurang pangan, penyakit, lan lindhu gedhé dadi tandha yèn ora suwé manèh Kratoné Gusti Allah bakal dadi siji-sijiné pamréntahan sing nguwasani bumi.​— Wacanen Lukas 21:7, 10, 11, 31. Saiki Kratoné Gusti Allah lagi ngumpulaké wong-wong sing andhap-asor saka kabèh bangsa supaya dadi rakyaté Yésus.

Mula, kabar apik bab Kratoné Gusti Allah dicritakaké ing kabèh panggonan ing bumi.

kraton iku papan padunungane

Kratoné Gusti Allah bakal nyingkiraké pamréntahané manungsa lan wong-wong jahat ing bumi, nanging wong-wong sing andhap-asor mau bakal diayomi. Mula, awaké dhéwé kudu manut karo Yésus supaya diayomi.​— Wacanen Wahyu 7:9, 14, 16, 17. Sèwu taun suwéné, Kraton iku bakal nggawé kabèh panggonan ing bumi iki dadi Pirdus kaya sing dikersakaké Gusti Allah biyèn. Sawisé kuwi kelakon, kuwasa dadi Raja sing ditampa Yésus saka Yéhuwah dibalèkaké manèh.

( 1 Korintus 15:24-26) Panjenengan kepéngin crita bab kabar apik iki karo sapa waé?​— Wacanen Jabur 37:10, 11, 29. Sakbanjuré • Cara Nggunakaké Buku Iki • PELAJARAN 1 Kabar Apik bab Apa?

• PELAJARAN 2 Sapa Gusti Allah Kuwi? • PELAJARAN 3 Apa Kabar Apik Kuwi Bener saka Gusti Allah? • PELAJARAN 4 Sapa Yésus Kuwi? • PELAJARAN 5 Apa Kersané Gusti Allah kanggo Bumi lan Uripé Manungsa?

• PELAJARAN 6 Apa Wong Mati Bisa Urip Manèh? • PELAJARAN 7 Apa Kratoné Gusti Allah Iku? • PELAJARAN 8 Kena Apa Tumindak Jahat lan Kasusahan Isih Ana Nganti Saiki? • PELAJARAN 9 Kepriyé Carané Urip Bebojoan Bisa Ayem Tentrem?

• PELAJARAN 10 Ibadah Endi sing Ditampa Gusti Allah? • PELAJARAN 11 Apa Gunané Pathokan-Pathokané Alkitab kanggo Manungsa? • PELAJARAN 12 Kepriyé Carané Dadi Kancané Gusti Allah? • PELAJARAN 13 Kepriyé Dadiné Agama-Agama Mbésuk? • PELAJARAN 14 Kena Apa Gusti Allah Ngumpulaké kraton iku papan padunungane Ngatur Umaté? • PELAJARAN 15 Kena Apa Panjenengan Kudu Terus Sinau Alkitab? Sakbanjuré • Cara Nggunakaké Buku Iki • PELAJARAN 1 Kabar Apik bab Apa? • PELAJARAN 2 Sapa Gusti Allah Kuwi?

• PELAJARAN 3 Apa Kabar Apik Kuwi Bener saka Gusti Allah? • PELAJARAN 4 Sapa Yésus Kuwi? • PELAJARAN 5 Apa Kersané Gusti Allah kanggo Bumi lan Uripé Manungsa? • PELAJARAN 6 Apa Wong Mati Bisa Urip Manèh? • PELAJARAN 7 Kraton iku papan padunungane Kratoné Gusti Allah Iku?

• PELAJARAN 8 Kena Apa Tumindak Jahat lan Kasusahan Isih Ana Nganti Saiki? • PELAJARAN 9 Kepriyé Carané Urip Bebojoan Bisa Ayem Tentrem? • PELAJARAN 10 Ibadah Endi sing Ditampa Gusti Allah? • PELAJARAN 11 Apa Gunané Pathokan-Pathokané Alkitab kanggo Manungsa? • PELAJARAN 12 Kepriyé Carané Dadi Kancané Gusti Allah? • PELAJARAN 13 Kepriyé Dadiné Agama-Agama Mbésuk? • PELAJARAN 14 Kena Apa Gusti Allah Ngumpulaké lan Ngatur Umaté? • PELAJARAN 15 Kena Apa Panjenengan Kudu Terus Sinau Alkitab?
Javanese Bible © Indonesian Bible Society, 1981.

Learn More About Kitab Sutji Explore AYUB 18 by Verse • AYUB 18:1 • AYUB 18:2 • AYUB 18:3 • AYUB 18:4 • AYUB 18:5 • AYUB 18:6 • AYUB 18:7 • AYUB 18:8 • AYUB 18:9 • AYUB 18:10 • AYUB 18:11 • AYUB 18:12 • AYUB 18:13 • AYUB 18:14 • AYUB 18:15 • AYUB 18:16 • AYUB 18:17 kraton iku papan padunungane AYUB 18:18 • AYUB 18:19 • AYUB 18:20 • AYUB 18:21
Bagean 8 : Tekan Tumapel wis wayah bengi Kahanan katon sepi Angrok isih kelingan Gandring sing megap-megap Nalika sukmane arep oncat saka ragane Lan kawetu ucap pungkasan sing nggegirisi “ Kraton iku papan padunungane ya, kowe lan pitung anak keturunanmu bakal cilaka sangka keris iki !

“ Ana ing njabane gerbang kraton Dumadakkan ketemu Keboijo Prajurit enom-enoman sing seneng mejeng Lan pamer kegagahan Angrok isih nangkring ana nduwur jarane Wusana Keboijo weruh apa kang lagi digawa Angrok Rupane keris kuwi sing ndadekake kraton iku papan padunungane Keboijo ora bisa ketip Angrok mudun saka jarane Langsung ngelungake keris kuwi marang Keboijo Keboijo nampani karo tangan gemeter Mripate tambah menteleng “ Edan…….saka ngendi kowe oleh keris iki ?

“ Ucape Keboijo sing durung mari rasa gumune “ Wis kowe ora perlu weruh. Tapi yen kowe seneng Iso mbok silihsedina utawa rong ndina “ “ Bener !? “ “ Ya wis ndang gawanen mlebu ! “ Keboijo langsung mblancang mlebu gerbang Atine seneng ora karuan Saben prjurit mesti dipemeri kerise Pancen sak papan keprjuritan kene ora ana sing duwe keris Kang kaya baguse keris Empu Gandring Iki kang dadi tambah sombonge si Keboijo Bagean 9 : Keris iku saiki lagi ana tangane Keboijo Dasare pancen wong sing seneng pamer Menyang ngendi wae mesti digawa Sedela wae wis kondang Yen Keboijo duwe keris sing ora ana bandingane Ken Angrok sing sejatine duwe keris iku Purak-purak ora weruh Deweke lagi mikir lan ngatur siasat Kapan wektu sing tepat Arep mateni Tunggul Ametung Penguasa nomer siji ing Tumapel kene Karep lan tekate wis ora kena ditunda-tunda maneh Tunggul Ametung kudu mati ana tanganku Sebab rasa kesengseme marang Kendedes Saya suwe tambah mrasuk ing ulu jantunge Bagean 10 : Iki wis wayah tengah wengi Kahanan katon sepi Ora ana siji wae prajurit kang lagi gegojekan Kabeh pada ngleker ana ing papan peturone dewe-dewe Kejaba ana mung siji pawongan sing durung bisa ngleremake mripate Pikirane lagi mulak-malik perkara sing wis direncanaake Pokokke kudu dina iki Wengi iki Ya siiki !

Kanti alon-alon deweke banjur mudun saka paturonane Para prajurit kabeh pada turu ngleker Malah ana sing ngorok kaya sapi dibeleh Kabeh pada nyilep ing ngimpine dewe-dewe Kanti njingkat-njingkit pawongan iku nyedaki papan Paturonane Keboijo Eee.lah dalah tibakke swara sing ngorok kaya sapi dibeleh iku Saka tenggorokane Keboijo dewe.

Ora nyadari yen keris sing disimpen ana ngisore bantal iku ana sing njupuk Pawongan iku terus metu saka ruangan Ing njobo katon sepi mamring Ora ana siji wae prajurit kang lagi melek Kabeh pada kesirep kaya turune kebo kang lagi kuwaregen Iki nandakna yen pawongan iku dudu wong sembarangan Aji japa sirepe pancen mandi tenan Kanti aman lan ora ana alangan apa-apa Dewekke banjur njangkah marang papan padunungane Sang Akuwu Ora ana siji wae manungsa kang nyekseni Tanpa kulanuwun pawongan iku mlebu ndaleme Kang Siniwun Babar blas ora ana pakewuhan apa-apa Malah saiki wus mingslep ana kamar pribadine Akuwu.

Swasana ruangan rada remeng-remeng Tapi isih katon papan padunungane Akuwu Wong tua iku lagi turu nglisek Sethithik ora kraton iku papan padunungane yen keselametane lagi terancam Pawongan iku wis siap karo kerise ndik tangan Supaya cepet tiwas lan cendek sekarate arah sing dituju dadane Nek perlu jantunge.

Mangka tanpa nunggu isyarat lan komando apa-apa Ndadak mak : “ Cressssss……………! “ Keris mau langsung nancep ana dadane Akuwu Penguasa Tumapel iku ora sempat sambat utawa bengok-bengok Jalaran cangkeme wus disumpet karo tapak tangan Amung megap-megap sedela banjur sreg ora obah maneh. Bagean 11 : Wusana esuk-esuk kahanan kraton pada rame gumyek Perkara kabar matine Akuwu Tunggul Ametung Para prajurit lan punggawa pada geger Sapa sejatine sing wani-wani mateni Sang Akuwu Iki kudu ndang dicekel lan diadili Ora let suwe banjur kesiar kabar yen keris sing nancep ana dadane Akuwu Yaiku keris Empu Gandring.

Sing nduwe ora ana liya kraton iku papan padunungane yaiku prajurit kang aran Keboijo. “ Ayo endi Keboijo ! Endi Keboijo ! Ayo tangkep…….gantung ! Gantung Keboijo ! Penulis : Ust. Saifudin Z. Pengasuh PP Tahfidzul Qur’an Lowokdoro Malang Search for: Recent Posts • Babad Ken Angrok (Part 3) • Babad Ken Angrok (Part 2) • Babad Ken Angrok (Part 1) • Malam Biru • Kintamani Recent Comments banilepa on Kali Amprong elfarqy on Kali Amprong Archives • May 2016 • March 2016 Categories • bali • blitar • history • live • love • malang • puring Meta • Register • Log in • Entries feed • Comments feed • WordPress.comBab • 1 • 2 • 3 • 4 • 5 • 6 • 7 • 8 • 9 • 10 • 11 • 12 • 13 • 14 • 15 • 16 • 17 • 18 • 19 • 20 • 21 • 22 • 23 • 24 • 25 • 26 • 27 • 28 • 29 • 30 • 31 • 32 • 33 • 34 • 35 • 36 • 37 • 38 • 39 • 40 • 41 • 42 Prajanjian Lawas • Purwaning Dumadi • Pangentasan • Kaimaman • Wilangan • Pangandharing Toret • Yusak • Para Hakim • Rut • 1 Samuel • 2 Samuel • 1 Para Raja • 2 Para Raja • 1 Babad • 2 Babad • Ezra • Nehemya • Ester • Ayub • Jabur • Wulang Bebasan • Kohelet • Musthikaning Kidung • Yesaya • Yeremia • Kidung Pangadhuh • Yeheskiel • Dhaniel • Hosea • Yoel • Amos • Obaja • Yunus • Mikha • Nahum • Habakuk • Zefanya • Hagai • Zakharia • Maleakhi Prajanjian Anyar • Mateus • Markus • Lukas • Yokanan • Lelakone Para Rasul • Rum • 1 Korinta • 2 Korinta • Galati • Efesus • Filipi • Kolose • 1 Tesalonika • 2 Tesalonika • 1 Timoteus • 2 Timoteus • Titus • Filemon • Ibrani • Yakobus • 1 Petrus • 2 Petrus • 1 Yokanan • 2 Yokanan • 3 Yokanan • Yudas • Wahyu Bildad mratelakake, yen wong duraka iku mesthi bakal katumpes 18:1-21 1.

Ing kono Bildad, wong Suah banjur mangsuli,calathune: 2. “Nganti pira lawase anggonmu ndedawa tembung;pikiranmu enggonen ta, aku banjur arep padha aweh pitutur. 3. Yagene aku kok padha dianggep kewan?Yagene aku padha kokanggep bodho? 4. Kowe kang nyuwek-nyuwek awakmu dhewe ing sajroning kanepsonmu,apa marga saka kowe bumi bakal dadi suwung sarta gunung parang mingsed saka ing panggonane? 5. Ewasamono pepadhange kraton iku papan padunungane duraka bakal kapatenan,lan urubing genine ora tetep sumunar.

6. Pepadhang ing sajroning tarube dadi peteng,lan diyane kang ana ing dhuwure mati. 7. Jangkahe kang santosa kaalang-alangan,lan panimbange dhewe njalari tibane, 8. awit sikile dhewe marakake klebu ing jaring,lan lakune liwat ing tutuping luwangan pasangan.

9. Tungkake kena ing kala,lan lakune banjur kandheg marga klebu ing jiret. 10. Jalaran kapasangan tali kang kapendhem ing lemah,dalan kang diliwati dipasangi kala. 11. Ing saparan-parane tansah katempuhlan kaoyak ing pagiris, 12. tansah dadi idham-idhamaning kasangsaran,lan karusakan nganti-anti marang tibane. 13. Kuliting awake kraton iku papan padunungane ing lelara,malah gegelitaning awake padha kamangsa ing pambareping pati.

14. Dheweke diseret saka ing tarube,-- mangka iku panggonan kang nentremake -- banjur kagawa menyang ing ratuning pagiris. 15. Kang ana ing tarube mung kari apa kang ora ana gegayutane karo dheweke;papan padunungane kasawuran wlirang. 16. Oyode ing ngisor padha garing,lan pange ing dhuwur padha alum.

17. Pangeling-eling tumrap dheweke sirna saka ing bumi,ana ing dalan-dalan jenenge wus ora kasebut. 18. Dheweke ditundhung saka ing pepadhang menyang ing pepeteng,lan kabengkas saka ing donya, 19. ora bakal nduwe anak kraton iku papan padunungane putu ana ing satengahe bangsane,lan wong siji bae ora ana kang lestari urip ana ing papan panggonane.

20. Wong-wong Kulon bakal gumun ing bab patine,lan wong-wong Wetan bakal padha wedi. 21. Iya kaya mangkono iku tinemune papan panggonane wong kang lakune nasar,lan iya kaya mangkono iku kadadeane papan padunungane wong kang ora nganggep marang Gusti Allah.”
Manut Wujude busana lan paesan sarta cak-cak ane ana lima werna.

Siji-sijine duwe tandha lan kaendahan dhewe-dhewe sarta ditrapake kanggo keperluan kang beda-beda. Busana werna lima iku satemene asale lan lagungan dalem Kraton Ngayogyakarta Hadiningrat kang saiki wis sumebar ana ing masyarakat. Busana lan paesan werna lima yaiku : • Busana Paes Ageng. ( Corak Kebesaran ) • Busana Paes Ageng Jangan Menir. • Busana Penganten Ngayogya Putri. • Busana Penganen Kasatriyan. Anane corak-corak paes lan busana manten Ngayogyakarta kawiwitan saka para Priyayi.

Trap-trapane utawa panganggone saben corak iki pancen beda-beda. Nanging samengko iki trap-trapan mau kala mangsane katindakake ora trep kaya asline. Amrih gamblange jlentrehe mangkene. • Corak Paes Ageng Kebesaran. Ana ing bab iki ana sawetarane arane utawa jenenge, antara liya : • Busana Basahan • Kebesaran corak basahan • Kampuh Ageng • Basahan Nanging samengko iki trap-trapane jeneng mau kan luwih mratah corak “ Basahan”.

Mangkene Jlentrehe cekak aos.

kraton iku papan padunungane

Corak Basahan Corak iki lumrahe ditrapake nalika mahargya manten jroning upacara panggih kang digathukake karo acara pesta resepsi. Busana kang dianggo yaiku dodot utawa kampuh komplit karo pasren kang pantes.

kraton iku papan padunungane

Biyen Manawa sawijining kerabat kraton duwe gawe mantu, kuluk kang dienggo ora padha wae. Iki kanggo nuduhake beda-bedane kalungguhane kang didarbeki.

Manawa sawijining pangeran, bakal nganggo kuluk warna biru kanthi nyamat cengkeh. Yen sawijining bupati kraton, kuluke warnane putih. Samengko iki corak basahan luwih akeh dienggo jroning upacara panggih kanthi petungan salaras karo kahanane manten.

Kang mbedakake corak basahan karo corak-corak liyane yaiku, corak basahan nganggo kuluk biru, kraton iku papan padunungane nyamat cengkeh lan ora ngenggo klambi, nanging nganggo kampuh motif sidomukti. Batik corak Sido Mukti Rerangken liyane yaiku : karset, kalung susun telu, kelat bau, gelang kana, ali-ali, clana cindhe, kamus bludiran, lonthong, timang lan kretep, moga, buntal, keris branggah, kanthi roncen kembang sritaman, selop bordhiran motif kembaran.

Anggon-anggon raja keputrene manten kakung: suweng ronyok kelat bau, gelang kana, ali-ali, kalung sungsun. Sanadyan wus mratah tata paes lan busana kraton iku papan padunungane basahan ora nganggo klambi, nanging nglambangake keagungan babar pisan gegambaran kang prasaja.

Lan menawa manten iku nganggo corak basahan, bakal katon mungguh lan merbawani. Bab iki mujudake daya warna kulite kang kuning semu ijo njalari bisa aweh daya kaya kaya trahing ngaluhur. Kaya dene corak basahan manten kakung, corak basahan manten putrid uga beda karo corak corak liya. Corak basahan manten putrid uga ora nganggo klambi, nanging migunakake dodot kanggo nutupi dhadhane.

Uba rampe kang dienggo yaiku, Jarik, cindhe lan kampuh, selop bordhiran kaya emas, udhet,buntal,sengkang ronyok, sang-sangan, kelat bau, lan ali ali. • Corak Paes Ageng Jangan Menir Corak iki dicakake kanggo upacara boyongan temanten putrid menyang papan panggonane manten kakung. Ananging owah-owahan sabanjure, corak iki kanggo upacara panggih.

Busana kang dienggo yaiku : Blenggen lan ora nganggo dodot Penganten kakung lan putrid kang nganggo corak Paes Ageng Jangan Menir gegambaran pasemon kaya dene sawijining tumenggung utawa adipati kang lagi ngrawuhi acara mirunggan. Praupane manten kakung kaya-kaya gagah perkosa, sigrak lan jagoan mawa prabawa, saemper sawijining punggawa wigati saka kraton.

Ing sawetara bab, perangan perangan uba rampe busana mantenkakung corak Paes Ageng Jangan Meniruda ana bedane karo corak Kasatriyan Ageng lan corak Ngayogya Putri, luwih-luwih karo corak Paes Ageng Kebesaran. Dene uba rampe kang minangka ngompliti busana corak Paes Ageng Jangan Menir manten kakung yaiku : Jarik Cindhe kembangan warna abang, nanging ora saka bathik, separo cindhe kraton iku papan padunungane, kamus bordhiran, timang lan kertep, klambi blenggen ( disulam benang memper emas ) warna biru enom, ijo tuwa lan ireng, warna abang dudu warna kang diprayogakake kanggo corak iki, jalaran klambi blenggen warna abang lumrah dienggo kanggo abdi dalem geladhag.

Kelat bau, gelang kana, rante, ali-ali,kalung sungsun telu, karset, buntal, keris branggah, lan selop bordhiran disulam bolah kaya emas. Anggon-anggon ing rambut wujud kraton iku papan padunungane gunungan lan mentul siji. Anggon-anggon kuping sumping emas kanthi roncen sritaman. Dene anggon-anggon awak yaiku, kelat bau, kalung sungsun telu,karset,lan bros kang pasang ing dhadha sisih tengen.

Tata busana kanggo temanten putrid luwih mompyor lan semu aneh. Klambi blenggen bludru lan dawa warna peteng. Uba rampe amrih kumplite yaiku : Jarik cindhe dienggo kembenan, lan jarik lumrah kanthi motif kaya cindhe, klambi blenggen tanpa kuthu baru, udhet lan cindhe kang motife warna padha, buntel lan slepe, selop bordhiran.

Anggon-anggon raja kaputren : Sengkang ronyok, gelang kana, sangsangan, ali-ali, lan kelat bau. Paes Ageng Jangan Menir. Make Up & Busana By. Arnie Suryo Sumber: Tata cara Paes lan Pranatacara Gagrag Ngayogyakarta Dhuta Kusuma Wedding Organizer.
• Alun-alun : palemahan jembar ing satengahing kutha • Babadan : palemahan sing wis dibabadi • Balapan : papan kanggo adu balap • Balé mangu : papan kanggo ngadili wong sing nyalahi hukum • Bango : papan kanggo dodolan • Bangsal : omah gedhé kanggo pasamuan • Bètèng : témbok gedhé dhuwur ing sakubengé kraton • Besalèn : papan kanggo mandhé • Bong : Kuburan Tionghwa • Bothèkan : wadhah jamu utawa bumbon • Bubat : Papan kanggo adu samubarang • Cakruk : omah jaga ing pinggir dalan • Clunthang : wadhah jangkrik • Éndhong : wadhah panah • Épok : wadhah kinang • Ésong : growongan pinggir kali, omah landhak • Gayor : cènthèlan gong • Gedhogan : kandhang jaran • Gerdhu : omah jaga • Glodhog : kothak kanggo ngingu tawon • Gréja : omah kanggo sembahyang wong Kristen • Gowok : gowongan ing kayu • Grobog : kothakan kanggo nyimpen panganan • Gubug : omah cilik ing sawah kanggo tunggu manuk • Gudhang : omah gedhé kanggo nyimpen barang • Gupit mandragini : gedhong kanggo turu (ing kraton) • Hotèl : omah gedhé kanggo nginep • Iyan : wadhah kanggo ngelèr sega • Jodhang: wadhah kanggo nggawa panganan mawa pikulan • Jun : wadhah banyu kanggo ngangsu • Kedhaton, kraton : dalemé ratu • Kandhang : omahé kéwan rajakaya (sapi, kebo, wedhus) • Kanthongan : sak ing klambi • Kantor bank : kantor ngurusi dhuwit • Kantor pos : kantor ngurusi layang lsp.

• Klenthèng : omah kanggo sembahyang wong Tionghwa • Kombong : kandhang kéwan sato iwèn (pitik, ménthok, bèbèk) • Krangkèng : kandhang kéwan galak • Kranjang : wadhah kanggo blanja • Kuncung : omah cilik sangarepé pendhapa • Kurungan : piranti kanggo ngurung • Langgar : omah cilik kanggo sembahyang utawa ngaji • Lèng : bolongan cilik ana lemah • Laji : omah gedhong sing apik • Lumbung : omah kanggo nyimpen pari • Mesjid : papan kanggo sembahyang wong Islam • Pacrabakan : papan kanggo sang Wiku, pamulangan • Padaringan : papan (wadhah) kanggo nyimpen beras • Padasan : wadhah banyu kanggo wudhuk • Padhèpokan : papan kanggo gladhi olah kanuragan • Paèstrèn : sawah ing tepiné kali • Paga : papan kanggo nyimpen bekakas pawon • Pagagan : palemahan sing ditanduri pari gaga • Pagupon : omah dara • Paidon : wadhah idu • Pakebonan : lemah sing ditanduri wit-witan • Pakunjaran : papan kanggo nahan wong • Pelabuhan : papan kanggo labuh kapal • Pelataran : lemah kothong sangarepé omah • Pamulangan : papan kanggo sekolah • Pandhapa : omah ngarep kanggo nemoni tamu • Panepèn : papan kanggo tapa • Pantisari : omah cilik ing tengah taman • Papon : wadhah enjet • Pasanggrahan : papan kanggo nginep sajabaning kutha • Pasantrèn : omah kanggo nyantri • Pasar : papan kanggo dol tinuku barang • Pasétran : papan kanggo mbuwang bangké • Pasisir : papan pinggir segara • Patamanan : papan sing ditanduri kekembangan • Patapan : papan kanggo tapa • Patarangan : papan kanggo ngendhog pitik • Pawon ; papan kanggo olah-olah • Pawuhan : papan kanggo mbuwang uwuh • Payudan : ara-ara kanggo perang • Pinihan : papan kanggo ndhedher winih • * Plangkan : jagragan sanggan tumbak, payung lsp.

• Plegungan : papan kanggo sapi ngaso • Ploncon : gawangan kayu mawa bolongan kanggo ndèlèh teken, tumbak lsp. • Pluwang : luwungan kanggo masangi kéwan alas • Pomahan : pekarangan sing diedegi omah • Pondhok : omah kanggo santri • Pragèn : wadhah bumbon • Pranji : kurung pitik • Ranggon : gubug kanggo lèrèn • Rong : lèng kraton iku papan padunungane gedhé • Rumah sakit : omah kanggo ngrumat wong lara • Sanggar : papan kanggo muja semèdi • Segaran : tironé segara • Sekolahan : papan kanggo sekolah • Selon : bumbung kanggo wadhah bumbu • Senthong : kamar kanggo turu • Setrèn : sawah pinggir kali • Slepèn : wadhah bako • Sudhung : gegrumbulan omah cèlèng • Susuh : omah manuk • Tobong : luwengan kanggo ngobong gendhèng • Tala : omah awon • Tambak : blumbang kanggo ngingu bandeng • Tangsi : omahé saradhadhu • Tegalan : palemahan sing ditanduri palawija • Tulang : kothakan cilik kanggo adu jangkrik • Warung : omah kanggo dodolan • Wrangka : kayu wadhah keris utawa tumbak Kategori:Kawruh Basa Jawa • This page was last edited on 2 January 2014, at 16:19.

• Text is available under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License; additional terms may apply. See Terms of Use for details. • Privacy policy • About Wikimedia Incubator • Disclaimers • Mobile view • Developers • Statistics • Cookie statement • •

PAGI INI!! DUA LAGI KRONI BUSUK ATOK TUMPAS DALAM TANGAN BOSSKU NAJIB!! DITÉLÁNJÁNG HABIS!!




2022 www.videocon.com